Επιδημία σωματικής αδράνειας στους νέους: Κολλημένος με τον καναπέ είναι 1 στους 4 εφήβους!

Επιδημία πρώιμης έναρξης χρόνιων νοσημάτων, που κάποτε τα λέγαμε «ασθένειες των παππούδων», κρύβεται πίσω από τις μεγάλες διαστάσεις τις οποίες λαμβάνει πλέον η σωματική αδράνεια στους νέους. Τα ευρήματα έκθεσης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) φανερώνουν πως τα παιδιά μίας ηλικίας που «βράζει το αίμα τους», στην κυριολεξία και θα έπρεπε να βρίσκονται έξω και να παίζουν μεγάλο μέρος της ημέρας, δυσκολεύονται να βρουν μια ώρα κίνησης ή γυμναστικής μέσα στην εβδομάδα τους.

Συγκεκριμένα, 1 στους 4 εφήβους παγκοσμίως ανέφερε ότι δεν είχε τουλάχιστον 60 λεπτά σωματικής δραστηριότητας οποιαδήποτε ημέρα μέσα στην προηγούμενη εβδομάδα.

Σύμφωνα με νέες παγκόσμιες εκτιμήσεις που δημοσίευσε σήμερα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), και οι οποίες προέρχονται από την πιο έγκυρη επιστημονική επιθεώρηση διεθνώς («The Lancet», την «βίβλο» των επιστημονικών εκδόσεων), αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 240 εκατομμύρια νέους ηλικίας 11-17 ετών που ανέφεραν ότι δεν ολοκλήρωσαν τουλάχιστον 60 λεπτά μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας οποιαδήποτε ημέρα την προηγούμενη εβδομάδα. Κατά μέσο όρο, οι έφηβοι ανέφεραν ότι ήταν ενεργοί μόνο 2,7 ημέρες την εβδομάδα, ενώ μόνο το 14% ανέφερε ότι ήταν ενεργοί και τις επτά ημέρες. Τα ευρήματα υποδεικνύουν έλλειψη παγκόσμιας προόδου τα τελευταία 15 χρόνια, με τα επίπεδα της σωματικής δραστηριότητας μεταξύ των εφήβων να παραμένουν ουσιαστικά αμετάβλητα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Οι βλαβερές μακροπρόθεσμες συνέπειες της σωματικής αδράνειας

Η σωματική αδράνεια αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για καρδιαγγειακές παθήσεις, διαβήτη τύπου 2 και ορισμένους καρκίνους. Η βοήθεια προς τους νέους να αναπτύξουν ενεργές συνήθειες νωρίς στη ζωή τους είναι κρίσιμη για την προστασία της υγείας τους και τη μείωση του παγκόσμιου βάρους αυτών των ασθενειών.

«Για 15 χρόνια, ο κόσμος δεν έχει σημειώσει σχεδόν καμία πρόοδο στην προσέλκυση νέων στην εργασία, και τα κορίτσια μένουν πολύ πίσω», δήλωσε ο Δρ. Τέντρος Άντχανομ Γιεμπρεγέσους, Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ. Και συνέχισε: «Η απάντηση δεν είναι να πούμε στους εφήβους να προσπαθήσουν περισσότερο. Είναι να χτίσουμε σχολεία, δρόμους και κοινότητες όπου η μετακίνηση, το παιχνίδι και η δραστηριότητα είναι ασφαλής, εύκολη και φυσιολογική».

Διακυμάνσεις ανάμεσα σε αγόρια και κορίτσια και τη χώρα προέλευσης

Η νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο «The Lancet Global Health», βασίζεται σε 389 έρευνες πληθυσμού από 140 χώρες και περιοχές, στις οποίες συμμετείχαν περισσότεροι από 3,2 εκατομμύρια έφηβοι. Το χάσμα μεταξύ των φύλων στα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας των εφήβων παραμένει εντυπωσιακά επίμονο. Το 28% των κοριτσιών δεν ανέφερε καμία δραστηριότητα σε ημέρες, σε σύγκριση με το 22% των αγοριών. Μόνο το 11% των κοριτσιών ανέφερε ότι ήταν ενεργά κάθε μέρα, σε σύγκριση με το 17% των αγοριών. Τα κορίτσια ήταν λιγότερο ενεργά από τα αγόρια σχεδόν σε κάθε χώρα και σε κάθε περιοχή του ΠΟΥ. Υπήρχαν επίσης έντονες διαφορές μεταξύ των χωρών. Σε ορισμένες, μόνο το 4% των εφήβων δεν ανέφερε καμία ημέρα δραστηριότητας. Σε άλλες, το ποσοστό ξεπέρασε το 40%.

Δεν υπάρχει μία και μοναδική εξήγηση για την έλλειψη παγκόσμιας προόδου. Η σωματική δραστηριότητα διαμορφώνεται από το πού ζουν, μαθαίνουν, ταξιδεύουν και περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους οι έφηβοι. Τα πρότυπα μεταφοράς, η πρόσβαση σε ασφαλείς δημόσιους χώρους, οι ευκαιρίες για ασφαλές περπάτημα και ποδηλασία, το σχολικό περιβάλλον, η προσιτή τιμή, οι κοινωνικοί κανόνες και ο ολοένα και πιο βασισμένος στις οθόνες τρόπος ζωής μπορούν όλα να επηρεάσουν τις ευκαιρίες των εφήβων να είναι δραστήριοι.

Η πρόκληση δεν είναι απλώς να πειστούν οι έφηβοι να κινούνται περισσότερο. Είναι να δημιουργηθούν περιβάλλοντα που καθιστούν την ενεργό ζωή ένα φυσιολογικό και εύκολο μέρος της ενηλικίωσης.

Ο ΠΟΥ ζητά ισχυρότερη δράση σε όλους τους τομείς της εκπαίδευσης, των μεταφορών, του πολεοδομικού σχεδιασμού, του αθλητισμού και της υγείας, παράλληλα με τις προσπάθειες για την αντιμετώπιση των πολλαπλών εμποδίων που αντιμετωπίζουν τα κορίτσια. Οι χώρες χρειάζονται πολιτικές που καθιστούν τη σωματική άσκηση ένα εύκολο, ασφαλές και προσβάσιμο μέρος της καθημερινής ζωής. Η προώθηση της σωματικής άσκησης στα σχολεία, η επένδυση σε ασφαλείς διαδρομές για περπάτημα και ποδηλασία και η δημιουργία πιο ενεργών κοινοτήτων μπορούν να δώσουν στους νέους περισσότερες ευκαιρίες να κινούνται, να παίζουν και να είναι ενεργοί στην καθημερινότητά τους.