Διαφήμιση
Στο άγχος των πανελλαδικών εξετάσεων προστίθεται η απόλυτη άγνοια επαγγελματικού προσανατολισμού, με τους ειδικούς να καταγράφουν τις πιο συχνές «παγίδες» που εγκλωβίζουν τα παιδιά σε λανθασμένες εξετάσεις.
της Αλεξίας Σβώλου
Το μήνυμα πως «τα μόρια των σχολών δεν ισοδυναμούν με επιτυχημένη επαγγελματική αποκατάσταση» στέλνουν οι εκπαιδευτικοί στη χώρα μας, σε μία χώρα που δυστυχώς ο επαγγελματικός προσανατολισμός είναι ακόμα στα σπάργανα και κανονικά θα έπρεπε να ξεκινά αρκετά νωρίς και να μη γίνεται βιαστικά με γρήγορες κινήσεις μονάχα στην τελευταία τάξη του λυκείου και στο παραπέντε πριν από τις πανελλαδικές εξετάσεις.
Οι ειδικοί δηλαδή οι εκπαιδευτικοί που έχουν ειδικευτεί σε αυτό τον τομέα και δίνουν συμβουλές για τον επαγγελματικό προσανατολισμό όπως είναι η Φιλόλογος, Παιδαγωγός και Σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού Κλειώ Τζανταρμά, εξηγούν ποιες είναι οι παγίδες που εμποδίζουν το σωστό επαγγελματικό προσανατολισμό.
Μετά την σύγχυση των μορίων εισαγωγής μιας Σχολής με την επαγγελματική αποκατάσταση (ψηλή βάση=σίγουρη δουλειά, κάτι που δεν ισχύει), η δεύτερη πιο κλασική παγίδα είναι η προσδοκία ολόκληρης της οικογένειας ότι το παιδί θα ακολουθήσει «υποχρεωτικά» το επάγγελμα του γονιού, το οποίο κατά κάποιο τρόπο κληρονομεί. Αν δηλαδή ο ένας γονιός (πατέρας ή μητέρα) είναι γιατρός, δικηγόρος συμβολαιογράφος, οικονομολόγος κτλ υπάρχει έντονη η προσδοκία ότι το παιδί θα ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα και η προσδοκία πολλές φορές γίνεται αφόρητη πίεση, με το παιδί να μην τολμά να πει ότι θέλει να ακολουθήσει μια άλλη διαδρομή. Γι’ αυτό άλλωστε βλέπουμε πολύ συχνά στην Ελλάδα να ξεκινούν τα παιδιά να σπουδάζουν κάτι, να το εγκαταλείπουν ή να αλλάζουν πορεία σε ηλικία 25 ετών.
Το τρίτο μεγάλο λάθος το οποίο αφορά επιλογές των παιδιών είναι το τι θέλει «η παρέα». Η παρέα των παιδιών μπορεί να είναι εξαιρετική παρέα για κοινωνική συναναστροφή, αλλά μπορεί να μην έχει τα ίδια όνειρα με το παιδί μας. Για παράδειγμα υπάρχουν παιδιά σε μία παρέα που δεν θέλουν να εργαστούν-αν μάλιστα οι γονείς τους έχουν λύσει το οικονομικό θέμα- ή παιδιά που θέλουν να αφοσιωθούν στην δημιουργία μίας οικογένειας ή παιδιά που θέλουν να ακολουθήσουν μία καλλιτεχνική σταδιοδρομία, η οποία προϋποθέτει ένα ταλέντο που δεν μπορεί να το έχουν όλοι οι φίλοι τους.
Η παρέα δεν πρέπει να επηρεάζει τόσο σημαντικές αποφάσεις ζωής, καθώς η επαγγελματική σταδιοδρομία δεν μπορεί να είναι ζήτημα που αντιμετωπίζεται σαν να επιλέγουμε ένα ρούχο ή να συζητάμε πού θα βγούμε το Σαββατόβραδο.
Ένα άλλο μεγάλο ζήτημα αφορά την σύγχυση μεταξύ των περιζήτητων σχολών και τις προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης. Δεν σημαίνει ότι η περιζήτητες σχολές, όπως η ιατρική, οι ηλεκτρολόγοι-μηχανολόγοι, η αρχιτεκτονική, η Νομική έχουν την καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση για το συγκεκριμένο άτομο.
Η άγνοια των υπαρχόντων σχολών επίσης δημιουργεί σύγχυση και καλό είναι ένα παιδί να διαθέτει έναν σύμβουλο επαγγελματικού προσανατολισμού σε όλη την πορεία στο λύκειο, γιατί στις σχολές που λειτουργούν στην Ελλάδα υπάρχουν μικρά και μεγαλύτερα «διαμάντια» τα οποία δεν είναι εύκολο μέσα στο χάος να τα διακρίνεις…
Τελικώς αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι οι γονείς να μην πιέζουν τα παιδιά και να τα βοηθούν με τη βοήθεια ειδικών να ανακαλύψουν τα ταλέντα τους. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει για έναν άνθρωπο που πήγε για παράδειγμα στη Νομική ή στο Πολυτεχνείο και μέσα από ένα εργαστήρι που παρακολούθησε ανακάλυψε ένα ταλέντο για την συγγραφή, ή την ηθοποιία, ή το σχέδιο ή τον χορό ή την αγιογραφία ή κάποια άλλη κατεύθυνση που μπορεί να εξελιχθεί σε προσοδοφόρο επάγγελμα!
