Διαφήμιση
Η εργαλειοποίησή της ψυχιατρικής προκειμένου να φυλακίζει και να εξουδετερώνει ανθρώπους, που είτε έχουν πολύ φιλελεύθερο πνεύμα είτε είναι αντιφρονούντες σε απολυταρχικά καθεστώτα αποτελεί ένα φαινόμενο, το οποίο χάνεται στα βάθη των αιώνων. Άλλωστε ένα ζωντανό της παράδειγμα ήταν και το κυνήγι μαγισσών στο μεσαίωνα.
της Αλεξίας Σβώλου
Θεωρητικά η επιστήμη της ψυχιατρικής είναι το καταφύγιο των πιο ευάλωτων συνανθρώπων μας είναι δηλαδή εκείνος ο χώρος όπου άνθρωποι με σοβαρά ή λιγότερο σοβαρά ψυχικά προβλήματα βρίσκουν ένα ασφαλές λιμάνι καθώς και την θεραπεία τους. Ωστόσο τίποτα στον κόσμο δεν είναι μαύρο και άσπρο συνεπώς όπως πολλά άλλα πράγματα στη ζωή, έτσι και η επιστήμη της ψυχιατρικής έχει χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς μέσα από τα βάθη των αιώνων για πολύ πιο σκοτεινούς σκοπούς από τα σκοτεινότερα μυαλά των χειρότερων ψυχοπαθών.
Και αυτό γιατί έχει γίνει με πρόθεση, σκοτεινή δολοπλοκία και μια σφιχτά δεμένη πλεκτάνη που έχει στηθεί από ανθρώπους με δόλιους σκοπούς -για να παγιδεύσουν και να αμαυρώσουν αντιπάλους τους. Η ψυχιατρική είναι η κατεξοχήν ειδικότητα της ιατρικής που έχει εργαλειοποίησή κατά τους αιώνες. Ακριβώς επειδή στην ψυχιατρική δεν είναι εύκολο να κάνουμε διάγνωση βάσει αντικειμενικών δεικτών, όπως γίνεται σε ‘σωματικές’ παθήσεις, όπως εξηγεί ο ψυχίατρος ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Οικονόμου.
Αν υποθέσουμε ότι ένας άνθρωπος έχει υπέρταση, μετρώντας την πίεση του μπορούμε να βρούμε αν έχει όχι ανεβασμένη αρτηριακή πίεση. Αν ένας άνθρωπος έχει δυσλιπιδαιμία, μετρώντας την χοληστερόλη του με μία εξέταση αίματος επίσης έχουμε αδιάψευστο κριτήριο για το κατά πόσο αυτός ο άνθρωπος έχει η όχι ανεβασμένες τιμές χοληστερόλης. Αν ένας άνθρωπος έχει μια λοίμωξη, κάνοντας καλλιέργεια μπορούμε να βρούμε το ένοχο παθογόνο που τον έχει προσβάλει κι αυτό ισχύει καθολικά για την ιατρική με εξαίρεση την ψυχιατρική! Σ’ αυτές περιπτώσεις δεν υπάρχουν βιοδείκτες, υπογραμμίζει ο ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής.
Δεν μπορούμε να κάνουμε ψηφιακή μαστογραφία, τεστ Παπ, κολονοσκόπηση, καρδιολογικό υπέρηχο ή τεστ κοπώσεως για να διαγνώσουμε ένα ψυχιατρικό νόσημα-πρέπει ουσιαστικά να στηριχτούμε στο ιστορικό και στην στενή παρατήρηση του πάσχοντα για να βγάλουμε ένα συμπέρασμα βάση της συμπεριφοράς του. Γι’ αυτό και η πρόληψη των ψυχιατρικών παθήσεων δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Στην ψυχιατρική πας λίγο στα τυφλά- βλέπεις και προχωράς.
Συνεπώς από τη στιγμή που μπορεί να μπει η ετικέτα του ψυχιατρικού ασθενή για αληθινές αιτίες, μπορεί να συμβεί αυτό και με δόλο χωρίς να υπάρχει αληθινή πάθηση.
Προφανώς το «κόλπο» δεν είναι καινούργιο μάλιστα οι ρίζες του χάνεται στα βάθη των αιώνων και το πιο κλασικό ίσως παράδειγμα είναι το κυνήγι μαγισσών στο μεσαίωνα όπου είχε στοχοποιήσει γυναίκες με φιλελεύθερο πνεύμα οι οποίες ήταν αντισυμβατικές και ήθελαν να ξεχωρίσουν, δεν δέχονταν να υποταχτούν στους κανόνες της εποχής.
Η εργαλειοποίησή της ψυχιατρικής καθαυτόν τον τρόπο έχει εφαρμοστεί πολύ στην πρώην σοβιετική ένωση και γενικά στις χώρες του ανατολικού μπλοκ για τη φίμωση των πολιτικών αντιπάλων, κι εξακολουθεί να συμβαίνει στις μέρες μας επί Πούτιν, και στην Κίνα και αλλού.
Όπως εξηγεί ο ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Οικονόμου, δυστυχώς σε απολυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα, έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο της εργαλειοποίησης της επιστήμης. Ειδικά στο πεδίο της Ιατρικής και της Ψυχιατρικής, Που αποτελούν τον εύκολο τρόπο για να εξαφανίσουμε πολιτικούς αντιπάλους. Στην ιστορία είναι καταγεγραμμένα περιστατικά, όταν τα καθεστώτα αυτά ήθελαν να ‘βγάλουν από τη μέση’ πολίτες που αντιδρούσαν ή που είχαν αντίθετη πολιτική άποψη ειδικά αν αυτή την εξέφραζαν δημόσια, τότε τους έβαζαν την “στάμπα” του ψυχικά πάσχοντα και στη συνέχεια τους έκλειναν σε ψυχιατρικά ιδρύματα.
Με αυτόν τον τρόπο ξεμπέρδευαν από τους πολιτικούς τους αντιπάλους αφού ότι και να έλεγαν πια είχαν την σφραγίδα του ψυχικά διαταραγμένου ασθενή, οπότε τα λόγια τους δεν είχαν πλέον την ίδια βαρύτητα.
Στην εργαλειοποίησή της ψυχιατρικής ο στόχος όπως βλέπουμε είναι διπλός: Ο πρώτος και το πιο οφθαλμοφανές είναι ότι με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να πετύχουν εγκλεισμούς ανθρώπων μέσα σε ιδρύματα -ουσιαστικά δηλαδή φυλάκιζαν τους πολιτικούς τους αντιπάλους μόνο που τους φυλάκιζαν με την ταμπέλα του ‘τρελού’ άρα έμπαιναν σε ψυχιατρικά ιδρύματα.
Ο δεύτερος στόχος επιτυγχάνεται ακριβώς μέσω αυτού του εγκλεισμού και είναι πιο έμμεσος. Όταν ένας άνθρωπος φυλακίζεται και πηγαίνει στη φυλακή ως πολιτικός κρατούμενος μπορεί βέβαια να πεθάνει μέσα στη φυλακή με περίεργο τρόπο, αλλά μπορεί να συνεχίσει να μιλάει μέσα από τη φυλακή και να ξεσηκώνει τους ακόλουθους του και να μεγιστοποιηθεί έτσι η επιρροή του. Ο φυλακισμένος και ακόμα περισσότερο ο άδικα φυλακισμένος γίνεται εύκολα ήρωας και οι ήρωες ξεσηκώνουν τον κόσμο, δημιουργούν κινήματα που μπορεί να οδηγήσουν σε μεγάλες επαναστάσεις.
Αντίθετα όταν ένας άνθρωπος φυλακιστεί ως παρανοϊκός, σχιζοφρενής, επιληπτικός ή κάτι άλλο τότε αυτόματα του ‘κολλά’ η ρετσινιά του ψυχάκια που επηρεάζει την βαρύτητα των λόγων του και συνεπώς δεν μπορεί με τόσο μεγάλη ευκολία να ξεσηκώνει κύματα διαμαρτυρίας στο λαό.
Γίνεται δηλαδή κατά κάποιον τρόπο ταυτόχρονα εγκλεισμός και ‘δολοφονία’ χαρακτήρα, οπότε επιτυγχάνεται αυτό που λέμε «με ένα σμπάρο, δύο τρυγόνια». Κάτι που πολλοί ηγέτες, πολιτικά πρόσωπα, στρατιωτικοί, δικτάτορες αξιοποίησαν στην πάροδο των αιώνων για ίδιο όφελος…..
Διαφήμιση
