Διαφήμιση
Το διάσημο πλέον χαστούκι της πρώτης κυρίας (Μπριζίτ) στο Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν φέρνει στο προσκήνιο το διαχρονικό φαινόμενο της βίας μεταξύ των ζευγαριών που φυσικά δεν αποτελεί λύση για κανένα πρόβλημα, ενδο-συζυγικό ή εξωσυζυγικό. Ο ψυχίατρος -ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Οικονόμου σχολιάζει τα όσα διαδραματίστηκαν πίσω από την μισάνοιχτη πόρτα ενός αεροπλάνου και μπροστά στα έκπληκτα μάτια δισεκατομμυρίων θεατών!
της Αλεξίας Σβώλου
Είναι αλήθεια ότι η βία ανάμεσα στα ζευγάρια δεν αποτελεί νέο φαινόμενο. Πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Η βασική διαφορά είναι ότι τα τελευταία χρόνια με την είσοδο του ίντερνετ στη ζωή μας, γίνονται πλέον γνωστά τα επεισόδια βίας, ενώ σε παλαιότερες εποχές έμεναν κρυφά, όπως λέει ο ψυχίατρος- ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Οικονόμου. Άλλωστε η πίεση της κυριαρχίας ανάμεσα στα δύο φύλα υπήρχε ανέκαθεν και αυτή η «μάχη» για την κυριαρχία θα συνεχίζεται, χωρίς βέβαια το γεγονός αυτό να αποτελεί δικαιολογία, αφού κάθε μορφή βίας σωματική, λεκτική, ψυχολογική δεν πρέπει να επιτρέπεται.
Ο τσακωμός ανάμεσα στο ζευγάρι (χωρίς άσκηση βίας οποιουδήποτε τύπου), δεν αποτελεί σπάνιο φαινόμενο και όλοι έχουμε δει ζευγάρια να τσακώνονται ή έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση. Τώρα αυτό το περιστατικό ανάμεσα στον Γάλλο πρόεδρο και την πρώτη κυρία σχολιάστηκε διεθνώς με ένα συγκεκριμένο τρόπο-κάπου ανάμεσα στην… πλάκα και την… αμηχανία γιατί ήταν μια γυναίκα που σήκωσε χέρι σε έναν άνδρα και όχι το αντίθετο. Η κοινωνία είναι πιο «εξοικειωμένη» ή θεωρεί πιο σύνηθες να γίνεται το αντίθετο δηλαδή να σηκώνει το χέρι του ένας άνδρας και για αυτό ταυτίζει την έννοια της κακοποίησης με τον άνδρα στον ρόλο του θύτη και όχι του θύματος. Ωστόσο η βία δεν διαχωρίζεται ανάμεσα στα δύο φύλα και μπορεί οι άνδρες να ασκούν πιο συχνά σωματική βία αλλά και οι γυναίκες μπορεί να ασκούν ψυχολογική βία.
Η βία πάντως, από όποιον ή όποια κι αν ασκείται δεν αποτελεί λύση. Επιπλέον όταν γινόμαστε θεατές τέτοιων καταστάσεων μεταξύ δημόσιων προσώπων, τα οποία λόγω της θέσης τους αποτελούν πρότυπα για την κοινωνία μας, οι συμπεριφορές των προτύπων τείνουν να έχουν βαρύνουσα σημασία για την κοινωνία μας –για τις δικές μας αντιδράσεις και συμπεριφορές. Τα προβλήματα πάντα πρέπει να λύνονται με διάλογο, αμοιβαίες υποχωρήσεις και κατανόηση της θέσης και των απόψεων του άλλου. Ειδικά οι άνθρωποι του δημόσιου βίου, που μπορεί να θεωρούνται και διαμορφωτές της κοινής γνώμης δεν επιτρέπεται να καταφεύγουν σε τέτοιες συμπεριφορές/πρακτικές ούτε μπροστά ούτε πίσω από κλειστές ή μισόκλειστες πόρτες.
Οι πολιτικοί, οι αρχηγοί κομμάτων και οι αρχηγοί κρατών θα χρειαστεί μέσα στην πολιτική τους θητεία να προβούν σε πρωτοβουλίες για την καταπολέμηση τέτοιων φαινομένων, να υπογράψουν νομοσχέδια και υπουργικές αποφάσεις για την καταπολέμηση της βίας, να υλοποιήσουν εθνικά σχέδια δράσης και να επιβάλλουν αυστηρότερες ποινές στους θύτες. Για να τα φέρουν σε πέρας, θα πρέπει να έχουν την στήριξη της κοινωνίας και να διαθέτουν οι ίδιοι κύρος, ακεραιότητα και σοβαρότητα. Αν τα χάσουν αυτά θα θυμίζουν το «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις» με συνέπεια να μην πείθονται οι πολίτες για την σοβαρότητα και την αλήθεια των αποφάσεών τους.
