Διαφήμιση
Σε μία κοινωνία που φορές προάγει το αποστειρωμένο μοντέλο- το οποίο παρεμπιπτόντως μέσω της «θεωρίας της υγιεινής» έχει κατηγορηθεί για την αύξηση του ινσουλινοεξαρτώμενου διαβήτη τύπου 1-και σε κράτη που γονατίζουν οικονομικά κάτω από το βάρος του κόστους των νοσηλειών μία καναδέζικη μελέτη έρχεται να ταράξει τα νερά και να δείξει πως τελικά τα βιβλία της ιατρικής πρέπει να ξαναγραφούν!
Για τους ανθρώπους που νοσηλεύονται στα νοσοκομεία η απομόνωση σε ένα περιβάλλον στείρο νοσοκομειακό που παραπέμπει σε ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν, τελικώς δεν ωφελεί. Οι ασθενείς χρειάζονται το μεγαλύτερο γιατρικό στον κόσμο που προέρχεται από την ανθρώπινη επαφή -φυσικά με μέτρα προστασίας- αλλά η ανθρώπινη επαφή στον αντίποδα της αποξένωσης είναι αυτή που «γιατρεύει».
Πάμε να δούμε τι έδειξε μία πρωτοποριακή μελέτη από το νοσοκομείο Saint Michael του Τορόντο: Εκεί λοιπόν οι γιατροί το 2019 κατήργησαν το αυστηρό επισκεπτήριο και επέτρεψαν στους συγγενείς και τις οικογένειες των νοσηλευόμενων να μπορούν να τους επισκέπτονται -προφανώς με τα απαιτούμενα μέτρα ασφαλείας όπως μάσκα, υγιεινή χεριών με απολύμανση και πρέποντα αριθμό επισκεπτών ταυτόχρονα μέσα στους θαλάμους, όλο το 24ωρο.
Δεν έκαναν από τη μία μέρα στην άλλη το νοσοκομείο «Αμέρικαν μπαρ» όπως θα σχολίαζε ο αξέχαστος Διονύσης Παπαγιαννόπουλος αλλά έφεραν τον ανθρώπινο παράγοντα -την οικογένεια, τον φίλο και τον συγγενή- μέσα στο θεραπευτικό πρωτόκολλο. Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά και οι αριθμοί αποδεικνύουν του λόγου το αληθές:
Με ελεύθερο επισκεπτήριο καθόλη τη διάρκεια της ημέρας μειώθηκε ο χρόνος νοσηλείας κατά 43%, μειώθηκαν οι επιπλοκές κατά 67% και μειώθηκαν και οι ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις κατά 52%, με τα νούμερα αυτά να είναι προφανώς αλληλένδετα καθώς όσο περισσότερο μένει ένας άνθρωπος σε κρεβάτι νοσοκομείου τόσο περισσότερο κινδυνεύει -για παράδειγμα- από νοσοκομειακές λοιμώξεις.
Μία άλλη ενδιαφέρουσα συσχέτιση είναι ότι όσο μια νοσηλεία ασθενούς πηγαίνει καλύτερα, ο πάσχων χρειάζεται λιγότερα φάρμακα και όπως μάθαμε όλοι στην πανδημία του κορονοϊού όταν ένας ασθενής έχει βαριά κλινική εικόνα κατά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο, οι γιατροί πέφτουν πάνω του και δίνουν αμέσως δυνατά κοκτέιλ αντιβιοτικών χωρίς να περιμένουν τη διενέργεια των μοριακών τεστ, λειτουργώντας με τη λογική «να προλάβω να τον συνεφέρω». Προφανώς η κατάχρηση αντιβιοτικών αυξάνει την ανθεκτικότητα στα βακτήρια και οδηγεί με διόγκωση της παγκόσμιας επιδημίας των νοσοκομειακών λοιμώξεων. Στο σημείο αυτό να θυμίσουμε πως η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης δυστυχώς στις νοσοκομειακές λοιμώξεις.
Το πείραμα αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον και ανακοινώνεται σε μία εποχή που η νοσοκομειακή φροντίδα σιγά-σιγά αλλάζει. Μια μεγάλη αλλαγή ήταν στα ογκολογικά νοσοκομεία της χώρας μας το άνοιγμα των θυρών τους για τους σκύλους θεραπείας, όπως συνέβη στο νοσοκομείο Μεταξάς του Πειραιά. Εκεί πολλοί ασθενείς που παλεύουν με κάποια μορφή καρκίνου έχουν τη δυνατότητα να αντλήσουν δύναμη και ηρεμία από έναν σκύλο θεραπείας και λίγη ώρα μαζί του μέσα στον θάλαμό τους.
Είναι ξεκάθαρο ότι η επαφή με τον άνθρωπο και η επαφή με το κατοικίδιό αποτελεί μεγάλο φάρμακο. Το είχε πει και ο Ιπποκράτης, το αποδεικνύουν με αριθμούς και στοιχεία οι σύγχρονες έρευνες. Σημαντική είναι και η άποψη του προέδρου της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας, Ευάγγελου Φιλόπουλου, πως εδώ και χρόνια γνωρίζουμε ότι η ψυχική ενδυνάμωση των ασθενών με καρκίνο επηρεάζει σημαντικά την εξέλιξη της θεραπείας τους-ειδικά στον τρόπο με τον οποίο ο οργανισμός τους ανταποκρίνεται στην θεραπευτική αγωγή. Κάπου εκεί βρίσκεται και το μυστικό γιατί κάποια φάρμακα που «θα» έπρεπε να λειτουργήσουν σε έναν ασθενή δεν λειτουργούν ενώ σε κάποιους άλλους λειτουργούν περισσότερο!
