Διαφήμιση
Με την δημιουργία του πρώτου μεγάλου μπλοκ κοινωνικών κατοικιών, για γυναίκες θύματα ενδοοικογενειακής βίας και τα παιδιά τους, το δυτικό Λονδίνο θέτει το καλό παράδειγμα προς μίμηση σε όλες τις μεγαλουπόλεις, όπου τα ενοίκια είναι τουλάχιστον τσουχτερά, ενίοτε δυσθεώρητα και απαγορευτικά.
της Αλεξίας Σβώλου
Στην Μεγάλη Βρετανία η έννοια της κοινωνικής κατοικίας είναι πολύ διαδεδομένη και σωστά θεσμοθετημένη, έτσι ώστε η κατοικία να διατίθεται σε πολύ χαμηλό ενοίκιο και το ενοίκιο να καλύπτεται σχεδόν πλήρως από τα επιδόματα που δίνει το κράτος, δηλαδή η στέγη να προσφέρεται δωρεάν, με καθορισμένα κριτήρια για τους ωφελούμενους. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να λειτουργήσει αλλιώς αυτός ο θεσμός, δεδομένου ότι τα ενοίκια στην βρετανική πρωτεύουσα είναι εξαιρετικά υψηλά.
Σε αυτό το πλαίσιο, σε ένα χρόνο από σήμερα, το καλοκαίρι του 2026 θα είναι έτοιμο στο δυτικό Λονδίνο ένα μεγάλο συγκρότημα κοινωνικών κατοικιών με συνολικά 102 διαμερίσματα για γυναίκες που έχουν βιώσει ενδο-οικογενειακή βία και το συγκεκριμένο πρότζεκτ ξεκίνησε μετά από την καταγραφή 3.500 καταγγελιών που έγιναν μέσα σε 12 μήνες στην περιοχή του δυτικού Λονδίνου για ενδοοικογενειακή βία. Στην έξαρση του φαινομένου της ενδοοικογενειακής βίας, η Οργάνωση Women’s Pioneer Housing απαντά με την προσφορά νέων κοινωνικών κατοικιών, ώστε οι κακοποιημένες γυναίκες που αναγκάζονται να φύγουν από το σπίτι τους με τα ανήλικα παιδιά τους, για να γλυτώσουν την κακοποίηση, να έχουν την δυνατότητα να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή τους.
Το δυτικό Λονδίνο είναι μια περιοχή με μακρά ιστορία που την γνωρίζουμε λίγο πολύ και από ταινίες του σινεμά, καθώς εκεί υπάγονται το Holland Park και το Notting Hill.
Η οργάνωση Women’s Pioneer Housing που ηγείται αυτού του εγχειρήματος ιδρύθηκε το 1920 από τις σουφραζέτες, τις γυναίκες που ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας το ισότιμο δικαίωμα στην ψήφο και έχει μία μακρά και μεγάλη ιστορία. Δημιουργήθηκε μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, για να προσφέρει στέγη στις λίγες γυναίκες που εργάζονταν τότε και ζούσαν μόνες τους. Ιδρύτρια της Οργάνωσης ήταν η Ιρλανδή Etheldred Browning (Έθελντρεντ Μπράουνινγκ), η οποία ήταν επικεφαλής της Ένωσης Garden City and Town Planning Association.
Τα διαμερίσματα της κοινωνικής κατοικίας θα δοθούν στο 25% της τιμής του τρέχοντος ενοικίου σε εκείνη την περιοχή, με την διαφορά πως το μειωμένο ενοίκιο θα καλύπτεται πλήρως από τα επιδόματα που λαμβάνουν οι γυναίκες θύματα βίας, ώστε να μπορέσουν να χτίσουν την ζωή τους από την αρχή και κυρίως να βρουν μία δουλειά χωρίς την πίεση και το άγχος του ενοικίου ή τον φόβο των εξώσεων, ώστε να φροντίσουν για τη σωστή ανατροφή των παιδιών τους.
Η ζήτηση βέβαια είναι ήδη τεράστια, με 600 γυναίκες και 2000 νοικοκυριά (δηλαδή μια μονογονεϊκή οικογένεια με ανήλικα τέκνα) να έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον για τα 102 διαμερίσματα που θα είναι έτοιμα το καλοκαίρι του 2026 και πρέπει να γίνει επιλογή των ωφελούμενων, με αυστηρά κριτήρια-γιατί οι κατοικίες δεν επαρκούν για όλες τις αιτήσεις.
Παρότι, ωστόσο, τα 102 διαμερίσματα δεν επαρκούν για να στεγάσουν κάθε γυναίκα, θύμα ενδοοικογενειακής βίας και τα παιδιά της, η δημιουργία αυτού του συγκροτήματος κατοικιών αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα προς μίμηση, τόσο στο ίδιο το δυτικό Λονδίνο όσο και σε άλλες περιοχές της βρετανικής πρωτεύουσας και σε άλλες μεγαλουπόλεις γιατί μία γυναίκα θύμα ενδοοικογενειακής βίας εγκαταλείπει το σπίτι της μαζί με τα παιδιά της βρίσκεται ένα βράδυ συνήθως σε ένα Αστυνομικό Τμήμα εντελώς ξεκρέμαστη, καμιά φορά μόνο με τα ρούχα που φορά…
Από εκεί, η γυναίκα θύμα ενδοοικογενειακής βίας με τα παιδιά της θα προωθηθεί σε μία δομή φιλοξενίας η οποία δεν είναι παντοτινή. Η δομή αποτελεί μια προσωρινή λύση μέχρι να μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια της. Συνεπώς η ανεύρεση στέγης και η ανεύρεση εργασίας αποτελούν τα δύο προαπαιτούμενα για να κάνει κάθε γυναίκα θύμα βίας, που βίωσε έναν εφιάλτη, ένα καινούριο ξεκίνημα, μαζί με τα παιδιά της.
