Η υπεραιωνόβια Ασημίνα των Φούρνων έφτασε τα 109 χρόνια ζωής κι αφήνει παρακαταθήκη το μυστικό της!

«Να γράφει στον κόσμο να μην τρώει πολύ γιατί το πολύ φαγητό σκοτώνει» είναι η φράση με την οποία με υποδέχτηκε πριν από χρόνια στη βεράντα του σπιτιού της στους Φούρνους Κορσεών, το νησάκι της μακροζωίας μαζί με την γειτονική Ικαρία η γιαγιά Ασημίνα Νομικού που τότε  είχε μόλις κλείσει έναν αιώνα ζωής.

Ζούσε τότε  και ο μικρότερος αδερφός της ο Παντελής, ήρωας πολέμου, απίστευτος τύπος που έφυγε  σε ηλικία 102 ετών αφού είχε ναυαγήσει στον πόλεμο δύο φορές με υποβρύχιο και πλοίο και είχε διασωθεί κολυμπώντας σώζοντας μαζί του και Ιταλούς που τους  κυνηγούσαν τότε οι Γερμανοί να τους σκοτώσουν.
Όταν είχα γνωρίσει τον Παντελή μου είχε πει γελώντας «είδες,  άμα σου μέλλει να πνιγείς ποτέ σου δεν πεθαίνεις». Αληθινά!

Η γιαγιά Ασημίνα η οποία ύφανε με βελόνα και κλωστή την ιστορία της όντας η πιο διάσημη ράφτρα του Αιγαίου όπου δίπλα της μαθήτευσαν πολλές νέες κοπέλες και έμαθαν μία τέχνη για να μπορέσουν να ζήσουν στα δύσκολα χρόνια του πολέμου και μετά στα μεταπολεμικά χρόνια της πάμφτωχης Ελλάδας έχει να διηγηθεί πολλά και μάς αποκάλυψε τα μυστικά στα οποία στηρίχθηκε η εξαιρετική της μακροζωία.

Γιατί δεν ήταν μόνο μία γυναίκα η οποία κατάφερε να φτάσει τα 109 έτη ζωής -γεννημένη μαζί με τον Φρανκ Σινάτρα φανταστείτε, και έφυγε μόλις πριν από μερικές βδομάδες!
Η Ασημίνα  έμεινε χήρα όταν ο άντρας της πνίγηκε εκείνα τα δύσκολα χρόνια του πολέμου σε μία νύχτα με φουρτούνα.

Τότε οι ψαράδες των Φούρνων αντάλλασσαν προϊόντα με τα άλλα νησιά τη Σάμο, την Ικαρία, για να μπορέσουν να ζήσουν και ένα βράδυ το καΐκι έγινε κομμάτια από τα κύματα.

Έμεινε χήρα μεγάλωσε τα παιδιά της, έτρωγε λίγο για να είναι αδύνατη, δούλευε πολύ, δοκίμαζε πάνω στο σώμα της τα ρούχα που έφτιαχνε και όταν έβλεπε στον ύπνο της τον άντρα της του έλεγε «θα έρθω να σε βρω αλλά όχι ακόμα». Αυτό το «όχι ακόμα» κράτησε πολλές δεκαετίες, η γιαγιά Ασημίνα δεν είχε σκοπό να αφήσει τον τόπο της, την οικογένεια της, τους ανθρώπους που τόσο αγάπησε, τα εγγόνια, τα δισέγγονα και μέχρι σχεδόν το τέλος της ζωής της έπαιρνε ελάχιστα φάρμακα. Μέχρι την ηλικία των 107 ετών δεν έπαιρνε σχεδόν τίποτα…
Έζησε πολλές τραγωδίες του νησιού θυμάται την νάρκη που βρήκαν στην Χρυσομηλιά, την έσυραν  έξω οι ψαράδες για να πάρουν τον δυναμίτη, Όταν πείραζαν την γόμωση η πυρίτιδα ανατινάχθηκε και σκότωσε τρία άτομα που βρίσκονταν πάνω στην  νάρκη, ενώ τραυμάτισε τα παιδιά τους που βρισκόταν σε απόσταση ασφαλείας. Το ωστικό κύμα  στην παραλία τα έριξε στη θάλασσα και προκάλεσε βλάβες στην ακοή τους.

Με τα  καθάρια μάτια της και το οξυδερκές βλέμμα της κάθε φορά που με έβλεπε με αποκαλούσε «κόρη μου» και μου έδινε ευχή «να ζήσω τα χρόνια της».

«Τρώγαμε λίγο γιατί δεν είχαμε φαγητό, τρώγαμε ψάρια βότανα, μέλι, χαρούπια και φραγκόσυκα-όλο το νησί άλλωστε είναι μία άγρια φραγκοσυκιά, με τα φρούτα αυτά να αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες πηγές βιταμίνης C στη διατροφή μας.

Να τρως λίγο, να περπατάς πολύ, και να αγαπάς αυτό που κάνεις, για να ζήσεις πολλά χρόνια.
Η γιαγιά Ασημίνα αγάπησε πολύ την μοδιστρική, αγάπησε πολύ την δουλειά της η οποία ήταν ένα μέσο για να μεγαλώσει τα παιδιά της, μια γυναίκα χήρα μέσα στον πόλεμο και μετά τη δίνη του πολέμου, σε μία πάμφτωχη Ελλάδα που μάζευε τα συντρίμμια της.

Είχε απίστευτο χιούμορ το οποίο το κράτησε σε όλη της τη ζωή,  μάλιστα όταν οι Φούρνοι βρίσκονταν υπό κατοχή  Ιταλών η Ασημίνα επί πληρωμή επιδιόρθωνε τα ρούχα τους. Ερχόντουσαν λοιπόν οι Ιταλοί να πάρουν τα εσώρουχα, τις στολές,  τα παντελόνια που τα επιδιόρθωνε η Ασημίνα, η οποία  τους χρέωνε και με το παραπάνω.
Και της έλεγαν: «εμείς δεν είμαστε Αμερικανάκια πλούσια -είμαστε Ιταλοί φτωχαδάκια» και εκείνη τους απαντούσε: «εσείς ήρθατε εδώ κάνατε πόλεμο και εξαιτίας του πολέμου έχασα τον άντρα μου, τώρα θα πληρώσετε για να μεγαλώσω τα παιδιά μου»!